|
SANTA PERPETUA |
|
Hay una cama. Y en ella, desde tiempos inmemoriales yace una mujer repleta de memorias. Y desmemorias. Recuerda cosas, peripecias, nombres y avatares, recetas culinarias y canciones que hunden sus raíces en tiempos remotísimos. Es una enciclopedia viviente y eternamente moribunda. Pero su saber es un filtro, un cedazo que dice lo que es y lo que no es, lo que fue y lo que no fue…Porque hay cosas que es mejor no recordar. No es Comala, pero hay sombras del pasado que van a volver. ¿Qué quieren? No es Macondo pero hay más de cien años de soledad y de dolor y de secretos. No es Vilagarcía de Arousa, pero hay una risotada honda que rebota y rebota, desdentada, maloliente y bufa.
|
|
A PRIORI GESTIÓN TEATRAL |
|
Producción y distribución de espectáculos teatrales |

|
FICHAS TÉCNICA Y ARTÍSTICA
ACTORES: MANUEL AGREDANO, MARCOS LEÓN, MARIANO LLORENTE Y ANTONIO VERDÚ
|
|
ESCENOGRAFÍA: ARTURO MARTÍN BURGOS REALIZACIÓN ESCENOGRAFÍA: IDEASH VESTUARIO: ALMUDENA RGUEZ. HUERTAS REALIZACIÓN VESTUARIO : Mª LOLI SERNA Y TOÑI LLORENTE PELUCAS Y POSTIZOS: EDUARDO SOTO ILUMINACIÓN: LUIS PERDIGUERO MÚSICA Y BAILES: MARCOS LEÓN SONIDO Y REGIDURÍA: ANTONIO VERDÚ AYTE. PRODUCCIÓN: TERESA ESPEJO AYTE. DIRECCIÓN: REBECA SANZ PRODUCCIÓN Y DISTRIBUCIÓN: JOSEBA GARCÍA- A PRIORI TEXTO Y DIRECCIÓN: LAILA RIPOLL |

|
“Ripoll ha creado un mundo dramático muy particular de convivencias insólitas y de personajes, vivos y muertos, inolvidables. Ha empleado técnicas estructurales complicadas sin perder el hilo de historias alborotadoras y entrañablemente humanas. Seguramente, desafían cualquier fecha de caducidad inmediata.”
Iride Lamartina-Lens Universidad de Pace (EEUU) |
|
SINOPSIS
Perpetua vive acostada desde tiempos inmemoriales. Sus dos hermanos, Pl,ácido y Pacífico, atienden sus necesidades y se ocupan de la casa. Entre los tres sostienen un lucrativo negocio basado en las cualidades de Perpetua. Y es que Perpetua es santa. Santa y visionaria. Es capaz de predecir el futuro, de ver el presente y el pasado, de hacer que se preñen las mujeres estériles, de encontrar novio a las que ya han perdido la esperanza, de curar la gota y el asma, aliviar los dolores y quitar la tos, y, en sus ratos libres, conversa con sabiduría con los canónigos de la Catedral. Pero Perpetua esconde un secreto oscuro, muy oscuro que se pierde entre girones de niebla y años. A Perpetua le remuerde la conciencia y la conciencia es como la propia muerte, no se la ve venir. No se escapan a la sorpresa de su encuentro ni las Santas ni las visionarias. El mundo perfecto de visitas, visiones, bendiciones y canónigos se desmorona como un castillo de naipes con la aparición de un cuarto personaje, Zoilo, que pondrá patas arriba todo el universo de los tres hermanos. Desde ese momento nada volverá a ser lo mismo. |